رنج ساکنان والنزوئلا در فیلیپین از بوی تند کارخانه‌های بازیافت

زندگی در شهری با بوی پلاستیک سوخته

ساکنان شهر والنزوئلا در فیلیپین از بوی تند کارخانه‌های بازیافت زباله و بیماری‌های تنفسی در رنج هستند

مجتبی پارسا- گاردین| وقتی ظهر در شهر والنزوئلا فرا می‌رسد و مردم خود را برای خوردن ناهار آماده می‌کنند، بوی تند و بدی از پلاستیک آب‌شده هوا را پر می‌کند، به ‌طوری که اشتهای همه را از بین می‌برد.
روسالی اسپلانا چهل ساله ساکن این شهر می‌گوید: «این بو در بعدازظهرها بسیار آزاردهنده و خفه‌کننده می‌شود. با وجود گرما باید همه پنجره‌ها را ببندیم و وقتی می‌خوابیم، دماغ‌هایمان را زیر پتو ببریم.» منطقه بیرون شهر مانیل، پایتخت فیلیپین، مملو از زباله‌های پلاستیکی است. در این منطقه، خانه‌های کوچکی در کنار هم و در کنار کارخانه‌های بزرگی قرار دارند که دود و گاز آلوده بیرون می‌دهند. ساکنان این منطقه از بوهای بدی که گفته می‌شود از یکی از کارخانه‌های بازیافت زباله به نام شرکت «اس.تی.سی» می‌آید، به ستوه آمده‌اند. همین بوها و گازهای آلوده باعث شده تا چندین نفر از ساکنان دچار سرفه‌های شدید و مزمن شوند؛ ادعایی که از سوی مالکان کارخانه رد می‌شود.
والنزوئلا شهر کوچکی با نماد مشکلات متعددی است که مردم زیادی در جنوب شرق آسیا با آن مواجه هستند و دلیل آن هم وجود زباله‌های پلاستیکی کشورهای دیگر است.
در ماه می، وقتی دولت فیلیپین متوجه شد که کانادا 1500 تن زباله غیربازیافتی را به این کشور فرستاده، همه آنها را به کانادا بازگرداند. البته فیلیپین این مشکل را با کشورهای دیگری ازجمله کره جنوبی، استرالیا و هنگ‌کنگ هم دارد و دولت در حال حاضر به دنبال ممنوع‌کردن کامل واردات زباله به کشورش است.

ما به زباله‌های خارجی‌ها نیازی نداریم
در روستای کانومای در غرب والنزوئلا مشکل زباله‌های خارجی شخصی است. خبرنگار گاردین به همراه نیروهای محیط‌زیستی در این روستا به گشت‌وگذار پرداخت. آنها گفتند که بازرسی‌ها توسط ساکنانی انجام می‌شود که از بوی پلاستیک سوخته رنج می‌برند.
رومل پوندویدا یکی از نیروهای محیط‌زیستی می‌گوید: «ما با بازرسی‌هایمان این موضوع را چک می‌کنیم که آیا آنها قوانین محیط زیستی را رعایت می‌کنند و این‌که دستگاه‌های سنجش و کنترل آلودگی هوای آنها کار می‌کند یا نه.»
حجم زیادی از زباله‌های پلاستیکی در این شهر که در کارخانه‌ها بازیافت می‌شود از کشورهای خارجی می‌آید. حقیقتی که مقامات محلی و ازجمله شهردار، آقای رکس گاتچالیان اخیرا آن را متوجه شده‌اند.
رکس گاتچالیان می‌گوید: «فکر می‌کنم ما خودمان به اندازه کافی در این کشور زباله داریم که بخواهیم آنها را بازیافت کنیم و دوباره از آنها استفاده کنیم. ما به زباله‌های کشورهای خارجی احتیاجی نداریم.»
داده‌های گمرکی از‌ سال 2018 نشان می‌دهد که بیش از 3‌میلیون کیلوگرم زباله قابل بازیافت پلاستیکی تنها از آمریکا وارد فیلیپین می‌شود.
در حالی که مردم محلی از هوای آلوده نالانند، مدیران کارخانه‌ها نظرات دیگری دارند و نگران روابط دیپلماتیک با کانادا هستند.
شروین کوآ، مدیر یکی از کارخانه‌های بازیافت زباله، می‌گوید: «ما داریم کار خوبی برای محیط‌ زیست انجام می‌دهیم که زباله‌ها را بازیافت می‌کنیم. مگه نه؟ ما می‌دانیم که مسائلی هم وجود دارد اما هیچ‌کس نباید منکر تاثیرات مثبت کار ما در قبال جامعه و محیط‌ زیست شود.»
کوآ نگران است که ممنوعیت واردات زباله‌های بازیافتی از سایر کشورها آنها را مجبور کند که کارخانه‌هایشان را تعطیل کنند: «اگر ما کارخانه‌ها را تعطیل کنیم دیگر قادر نخواهیم بود که زباله‌های محلی را هم بازیافت کنیم.»
با این اوصاف، رکس گاتچالیان می‌گوید که هیچ راه فراری از بوی بد بازیافت و سوزاندن زباله‌ها نیست. حتی خارج از روستا نیز این بوها در هوای آزاد استشمام می‌شوند.
گاتچالیان می‌گوید که تنها راه‌حل طولانی‌مدت برای این موضوع، انتقال کارخانه‌ها به مناطق غیرمسکونی است؛ اما آقای آندرس، یکی از ساکنان روستا، می‌خواهد که این اتفاق همین الان بیفتد. او می‌گوید: «ما نمی‌توانیم همه عمرمان را منتظر بمانیم که این مسأله حل شود. من می‌خواهم در همین روستا در کنار بقیه دوستانم عمر طولانی‌ای داشته باشم و همه ما از زندگی لذت ببریم.»