آقای ویلموتس! لطفا از بالا به ما نگاه کن

زمان ریاست کارلوس کی‌روش در تیم‌ملی را یادتان هست؟ همان 7 سالی که کارشناسان از حضور یک دیکتاتور بالای سر تیم اول فوتبال ‏مملکت‌مان حرف می‌زدند، همان دورانی که به هر بهانه‌ای بدترین حملات رسانه‌ای به مربی پرتغالی می‌شد و بازه بلندمدتی که ‏سرمربیان لیگ برتر از اهانت‌ها و عبارت‌های آزاردهنده‌ای که کی‌روش درباره‌شان به کار می‌برد بارها به مدیران ارشد فوتبال پناه ‏بردند.

یادتان هست در تمام آن 7‌سال که چند بار سرمربیان لیگ برتری از این‌که کی‌روش آنها را به عبارت عامیانه به حساب ‏نمی‌آورد و با تفکر قلدرمآبانه سعی بر دیکته کردن برنامه‌هایش داشت، گله کردند؟حالا ماه‌ها از رفتن کی‌روش می‌گذرد و دیگر کسی نیست که از بازی‌های درخشان تیم‌ملی در آن سال‌های متوالی حرف بزند.

‏عصر ویلموتس فرارسیده و تیم‌ملی با تفکرات متفاوت این مربی خوش‌اخلاق کارش را جلو می‌برد. اگرچه انتقادهایی به ‏مرخصی‌های طولانی سرمربی جدید هم مطرح است، اما او طی ماه‌های گذشته نه به هیچ‌مربی و کارشناسی در فوتبال ایران اهانت ‏کرده، نه ‌خودسرانه و خودخواهانه برنامه‌هایش را پیش برده و نه از انتقادها رنجیده خاطر شده است. تفاوت افکار ویلموتس آن‌جا به ‏وضوح مشخص می‌شود که او به خاطر راحتی باشگاه‌ها حاضر شد قید یکی از اردوهای قبل از شروع لیگ برتر برای تیم‌ملی را ‏بزند و وقتی فدراسیون در پیدا کردن حریف تدارکاتی عاجز ماند هم کوچکترین حرفی در این خصوص بر زبان نیاورد.

ویلموتس ‏به عنوان یک مربی حرفه‌ای از روز اول درست همان کاری را کرد که کی‌روش در انجامش کوتاهی کرد و این‌چنین سعی بر ایجاد ‏محبوبیت عمومی نزد اهالی فوتبال داشت. او برخلاف کی‌روش که فقط حمایت مردمی را داشت و از اهالی فوتبال دل کنده بود، ‏دست روی شاغلان در فوتبال گذاشته و کسب محبوبیت را از این بخش شروع کرده. همین هم باعث شد که در ابتدای هفته جاری ‏از مربیان لیگ برتری دعوت به عمل آورد تا در جلسه هم‌اندیشی برای برنامه‌های آینده تیم‌ملی و مسابقات باشگاهی نظرات‌شان ‏را جویا شود. ویلموتس از همین ابتدای کار، برادری‌اش را به مربیان شاغل در لیگ برتر ثابت کرد اما آنها با حضور حداقلی احترام ‏سرمربی بلژیکی را بی‌جواب گذاشتند.

عجیب است که در جلسه مذکور فقط 7 سرمربی لیگ برتری حضور داشتند و به غیراز ‏امیر قلعه‌نویی که با عدم حضور در این نشست دلخوری‌اش از فدراسیون را علنی کرد، بقیه نماینده‌ای از کادرفنی‌شان را به دیدار ‏ویلموتس فرستادند. اتفاقی که باعث ناراحتی سرمربی تیم‌ملی هم شده بود‎.‎ از قدیم گفته‌اند احترام، احترام می‌آورد. ویلموتس احترامش را گذاشت اما جوابی ندید، در جلسه‌ای که او ترتیب داده بود، نه دنیزلی ‏آمد و نه کالدرون. نه خبری از قلعه‌نویی بود و نه از یحیی گل‌محمدی. به عبارت بهتر به غیراز استراماچونی هیچ‌کدام از ‏سرمربیان تیم‌های مدعی لیگ حضور نداشتند.

دقیقا مربیان همان‌ تیم‌هایی که همواره بیشترین اعتراض را به برنامه‌ریزی ‏مسابقات و وقفه‌های ایجاد شده به خاطر تیم‌ملی دارند. همان افرادی که از کی‌روش بابت عدم برگزاری نشست هم‌اندیشی با لیگ ‏برتری‌ها گلایه کردند. این رفتار چه معنایی دارد؟ آیا ویلموتس حق دلخوری ندارد؟ آیا جز این است که حالا مربیان لیگ برتر ‏سرمربی تیم‌ملی را به حساب نیاورده‌اند؟ اینها پرسش‌هایی است که جوابی روشن دارد و البته به نظر می‌رسد برگرفته از حس ‏برتری گونه ایرانی‌هایی است که با چند موفقیت ساده خود را بالاتر می‌پندارند. هرچه هست اما حق با ویلموتس است.

او قدم اول ‏را برداشت، اما خیلی از مربیان لیگ برایش جلو نیامدند. حال اگر حتی تغییر در افکار او را هم مشاهده کنیم، دیگر جایی برای ‏انتقاد و تاختن به این مربی بلژیکی نیست. حالا مربیان سرشناس لیگ که حتی یک عذرخواهی ساده بابت عدم حضور را هم ‏فراموش کردند، در کوهپایه‌های کوهی قرار دارند که ویلموتس در نوک قله‌اش ایستاده و چاره‌ای جز تحمل نگاه از بالا به پایین او ‏را ندارند‎

ممکن است به این مطالب نیز علاقه‌مند باشید

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

از اینکه دیدگاه خود رو با ما در میان گذاشتید، خرسندیم.